در درگیریهای مسلحانه معاصر، زندانها و مراکز بازداشت اغلب بهعنوان اهداف نظامی در نظر گرفته میشوند؛ این حملهها نهتنها جان زندانیان و غیرنظامیان را تهدید میکنند، بلکه اصول اساسی حقوق بشردوستانه بینالمللی (IHL) و حقوق بشر را نقض میکنند؛ حقوق بینالملل، بهویژه کنوانسیونهای ژنو ۱۹۴۹ و پروتکلهای الحاقی ۱۹۷۷، حملههای مستقیم به اشیاء غیرنظامی را ممنوع کرده و حفاظت ویژهای برای افراد خارج از نبرد مانند اسیران جنگی و غیرنظامیان بازداشتشده فراهم میکند.
طبق اصل تمایز (Distinction) در حقوق بشردوستانه، طرفهای درگیر باید بین اهداف نظامی و اشیاء غیرنظامی تمایز قائل شوند؛ براساس ماده ۵۲ پروتکل الحاقی اول، اهداف نظامی اشیایی هستند که «بهطور موثر به عملیات نظامی کمک کنند و نابودی، تسخیر یا خنثیسازی آنها مزیت نظامی قطعی فراهم آورد»؛ زندانها بهطور پیشفرض اشیاء غیرنظامی محسوب میشوند، زیرا عمدتا برای نگهداری افراد غیرنظامی یا اسیران جنگی استفاده میشوند.