گزارشهایی مبنی بر اینکه نیروی نظامی آمریکا پرواز جنگندههای اسرائیلی به سمت خلیج فارس را رصد کرده و از اسرائیل توضیح خواسته است، ممکن است پرسشهای دیگری نیز ایجاد کند که چرا تأسیساتی که برای شناسایی و دفع تهدیدهای هوایی طراحی شده، نتوانسته از این حمله جلوگیری کند.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «کریستین اولریکسن» استاد شناخته شده حوزه مطالعات خلیج فارس در دانشگاه رایس آمریکا در مقالهای به بررسی ابعاد مختلف حمله اسرائیل به قطر پرداخته که در ادامه آمده است.
در مقایسه با هر اقدام دیگری در جهان پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، حمله هوایی اسرائیل به یک محله شلوغ مسکونی در دوحه در روز سهشنبه این پتانسیل را دارد که مفروضات قبلی در مورد امنیت خلیج فارس را به کلی دگرگون کند.
تأثیر احتمالی این حمله به یک جلسه از رهبران سیاسی حماس، دستکم به اندازه حمله موشکی و پهپادی ایران (!) به تاسیسات نفتی عربستان در سپتامبر ۲۰۱۹ مهم خواهد بود.
آن حمله به ابقیق و خریص در دوران اولین ریاستجمهوری ترامپ، پس از آنکه رئیسجمهور ترامپ دو روز بعد در اظهاراتش به طور عمومی بین منافع آمریکا و عربستان تمایز قائل شد، موجی از تردید و نگرانی در ریاض و دیگر پایتختهای کشورهای حاشیه خلیج فارس ایجاد کرد.
رهبران عربستان سعودی و امارات متحده عربی ین کشورها پیمان ابراهیم را در مراسمی در کاخ سفید تحت ریاست ترامپ امضا کردند، افزایش یابد.
اظهارات مقامات و شخصیتهای عمومی در کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در ماههای اخیر، اقدامات اسرائیل در خاورمیانه را با زبانی توصیف کردهاند که قبلاً در مورد ایران به کار میبردند؛ به عنوان یک مزاحم و تهدید عمده برای ثبات منطقه.
در حالی که بعید است ایران از سردی روابط بین کشورهای شورای همکاری خلیج فارس و اسرائیل سود ببرد، اما این واقعیت که عادیسازی بیشتر روابط، حداقل در حال حاضر، کاملاً منتفی است، نشان میدهد که چشمانداز منطقهای در ۲۳ ماه پس از ۷ اکتبر تا چه حد تغییر کرده است.