هفتم صفر، روزی است که آسمان مدینه، سنگین از غبار حزن و اندوه است؛ روزی که در سوگ کریمترین فرزندان آدم، امام حسن مجتبی(ع) نشست؛ همان آقایی که در عین شکوه مقام، در میان کینهها و تهمتها غریب ماند.
هفتم صفر، روزی است که آسمان مدینه، سنگین از غبار حزن و اندوه است؛ روزی که در سوگ کریمترین فرزندان آدم، امام حسن مجتبی(ع) نشست؛ همان آقایی که در عین شکوه مقام، در میان کینهها و تهمتها غریب ماند. اکنون زمان آن است که در برابر شکوه صلح و حلم بیکران امام دوم سر فرود آوریم. در روزگاری که تندی زبان و تلافیجویی، میان دلها فاصله انداخته و آرامش را از برخی کانونهای خانواده رانده است، بازخوانی مشی حلم حسنی نه یک توصیه اخلاقی، که یک ضرورت برای بقای سلامت روان و پایداری پیوندهای انسانی است. اما این بردباری قدرتمند چگونه میتواند گرههای کور زندگی مدرن ما را باز کند؟ حجتالاسلام والمسلمین سیدحسین مؤمنی، کارشناس دینی در گفتوگویی ضمن واکاوی این سیره، نقبی به ناگفتههای زندگی غریبانه این امام همام زده است که در ادامه میخوانید.
