گسترش شبکههای اجتماعی، حریم خصوصی کودکان را بیش از همیشه در معرض چالش قرار داده و مسئله مالکیت و انتشار تصاویر و اطلاعات آنان را به یکی از دغدغههای مهم حقوق کودک تبدیل کرده است.
یادداشت مهمان، محمدمهدی سیدناصری، پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان: شاید هیچگاه در تاریخ، مرز میان «زندگی خصوصی» و «فضای عمومی» تا این اندازه کمرنگ نشده بود. جهان دیجیتال نهتنها شیوه ارتباط انسانها را تغییر داده، بلکه مفهوم حریم خصوصی، هویت فردی و حتی معنای کودکی را نیز دگرگون ساخته است. اگر در گذشته، خاطرات کودکی در آلبومهای خانوادگی، صندوقچههای قدیمی یا حافظه اعضای خانواده باقی میماند، امروز همان خاطرات با یک لمس ساده صفحه تلفن همراه، در معرض دید هزاران و گاه میلیونها نفر قرار میگیرد؛ بیآنکه مهمترین صاحب این خاطرات، یعنی خود کودک، از این نمایش آگاه باشد یا امکان مخالفت با آن را داشته باشد.
جامعه ایرانی نیز از این تحول جهانی مستثنا نیست. گسترش شبکههای اجتماعی، تلفنهای هوشمند و فرهنگ «بهاشتراکگذاری» سبب شده است که بخش قابل توجهی از زندگی روزمره خانوادهها به فضای عمومی منتقل شود. تصاویر نخستین لبخند، نخستین گام، روزهای بیماری، جشن تولد، موفقیتهای تحصیلی، لحظات بازی، گریه، ترس، اشتباهات کودکانه و حتی خصوصیترین تجربههای کودکان، امروز بهسادگی در فضای مجازی منتشر میشوند؛ تصاویری که اغلب با نیتی آکنده از محبت، افتخار، ثبت خاطره یا تعامل اجتماعی منتشر میشوند، اما ممکن است پیامدهایی بهمراتب فراتر از تصور والدین داشته باشند.