گروه فرهنگ و جامعه خبرگزاری علم و فناوری آنا ـ محمدمهدی سیدناصری مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان: حق کودک بر بازی، تفریح و سرگرمی را میتوان حقی فراموش شده قلمداد کرد. علیرغم آنکه از مهمترین مصادیق حقوق اساسی کودکان است آنهم در عصر هوش مصنوعی و عصر انقلاب صنعتی چهارم، اما کمتر به ماهیت بنیادین آن پرداخته شده است.
فلسفه روحیه تمایل به بازی از ابتدای آفرینش در وجود کودکان بنا نهاده شده و حق بر بازی یک حق انتخابی و مازاد نیست، بلکه در زمره حقوق اساسی و غیر قابل سلب قرار دارد و میبایست توجه ویژهای به آن شود، زیرا سبب رشد و شکوفایی کودکان میشود. در مقابل نادیده گرفتن آن منجر به آسیبهایی بس جبران ناپذیر و سلب آن از مصادیق نقض حقوق کودک است.
ماده ۳۱ کنوانسیون حقوق کودک به یکی از بنیادیترین جنبههای کودکی یعنی بازی، تفریح و سرگرمی اشاره می کند که هرکدام از این مولفههای مندرج در این ماده در ارتقای کیفیت زندگی کودکان و سلامت روان آنها بسیار حائز اهمیت هستند. مولفه اول؛ «حق کودک به استراحت» است که شامل داشتن فرجه کافی از کار، آموزش و یا هرگونه فعالیتی است مستلزم تلاش ذهنی یا فیزیکی کودک است. مولفه دوم به «حق داشتن اوقات فراغت» میپردازد؛ که به معنی حق داشتن زمانی برای تفریح، بازی یا آسودگی است. مولفه سوم «حق کودک به بازی» است؛ که به هر فعالیتی اطلاق میشود که توسط خود کودکان آغاز میشود، جهت میگیرد و سازماندهی میشود.