به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، در حالی که نگاه جهان به میز مذاکرات هستهای دوخته شده، فضای دیپلماسی بیش از آنکه تحت تأثیر کلمات باشد، تحت تأثیر موازنه قدرت میدانی است. تهران با نقشهای روشن و غیرقابل تفسیر وارد میدان شده، اما واشینگتن میان تهدید توخالی و تمایل به توافق سردرگم است. در این وضعیت، ناوهای آمریکایی به جای ابزار فشار، نماد ناتوانی ایالات متحده در برابر حق تثبیتشده ملت ایران شدهاند. این وضعیت پیچیده و حساس منطقه، نشان میدهد که قدرت نظامی تنها بخشی از معادله است و دیپلماسی هوشمندانه ایران توانسته است واشینگتن را در موقعیتی دشوار قرار دهد.
شمارش معکوس برای دور جدید مذاکرات آغاز شده و انسجام موضع تهران در برابر تزلزل تصمیمسازی واشینگتن قرار گرفته است. برای جمهوری اسلامی ایران، مذاکره نه یک معامله بر سر اصول، بلکه بستری برای تثبیت حقوق قانونی است. تهران با صراحت اعلام کرده که افسانه غنیسازی صفر به تاریخ پیوسته و حق غنیسازی در چارچوب NPT بخشی از هویت ملی و فنی کشور است. این پافشاری، نه لجبازی سیاسی، بلکه بخشی از یک راهبرد هوشمندانه است که میان اصل حق و سطح عملیاتی تفکیک قائل میشود؛ یعنی ایران آماده است درباره درصد غنیسازی متناسب با نیازهای صلحآمیز خود گفتوگو کند، اما اصل فناوری هستهای قابل مذاکره نیست. همچنین این رویکرد به جهان نشان میدهد که ایران به دنبال امنیت و توسعه علمی خود است و قصد ندارد از اصول ملی کوتاه بیاید.
وقتی تهدید کارساز نیست