مطابق با بند ۳ ماده ۱۸ قانون گذرنامه، خروج زنان متاهل از کشور منوط به موافقت کتبی شوهر میشود و در عین حال ماده ۱۹ همین قانون نیز صراحتا اعلام میکند اگر شوهر پس از موافقت کتبی خود و صدور گذرنامه برای زن، پشیمان شده و از اجازه خود عدول کند، از خروج دارنده گذرنامه یعنی زن جلوگیری خواهد شد؛ مواد قانونی که نیم قرن از تصویب آن میگذرد و عدم اصلاح آن طی این ۵۰ سال مشکلاتی را برای زنان ایجاد کرده است.
هرچند زنان میتوانند در “موارد اضطراری” با اجازه دادستان شهرستان محلِ درخواست گذرنامه (که مکلف است حداکثر ظرف ۳ روز نظر خود را اعلام کند)، از کشور خارج شوند اما با این حال میتوان گفت این حق هنوز با تایید یک واسطه و نه مستقیما به زنان داده میشود و از سوی دیگر عبارت “موارد اضطراری” نیز جای تامل دارد که دقیقا کدام موارد از منظر قانون گذار “اضطراری” تلقی میشوند؟