فتح الله جوادی:این روزها افشای وام مدیران سازمان بورس نقل محافل شده است؛ ایناری و سازمانی که در این مملکت درست شده، کافی است که از قیف تنگ استخدام اغلب رانتی فلان شرکت نفتی یا پتروشیمی یا بانکی یا صنعتی، معدنی و فولادی و… رد شوی و به جزیره خود مختاری پا بگذاری که نانت در آنجا حسابی در روغن است. آن وقت صاحب امکاناتی خواهی بود که برای اکثریتی قابل دسترس نیست. مثل فرصت نابی که دسترسی به یک وام ارزان قیمت یا یک اعتبار ارزی ارزان برای فرد یا گروهی فراهم می‌آورد.
دیگر لیاقت، کاردانی، ابتکار، خلاقیت، تلاش، عملکرد، بهره‌وری و… معنای چندانی ندارد. فقط حضور در آن جزیره خوش آب و هواتر کفایت می‌کند. حقوقت فرق می‌کند. امکانات رفاهی‌ات متفاوت است.
هزینه‌های درمانت به کلی متفاوت است. وام مسکن و پاداش و مزایایت چیز دیگری است. مدیر هم که باشی قانون را می‌توانی عوض کنی به نفع خودت…
می‌توانی شرکتی دولتی یا حکومتی و زیان ده باشی اما با این وجود، جدای حقوق و مزایای آنچنانی، پاداش کلان هم بگیری… پس مسأله افشای فلان فیش حقوقی یا بهمان حقوق نجومی یا فلان اختلاس ارزی یا وام کلان و ارزان این و آن نیست. مسأله سروسامان دادن به این جزایر جدا از هم  شبه کاستی و خشکاندن ریشه‌های فساد و رانت و تبعیض و در یک کلام توجه به علت و مقابله با بستر بروز رانت و فساد و تبعیض به جای برخورد با معلول است.