در گذشته، نقش پدر در بسیاری از خانوادهها بیشتر با تأمین نیازهای مالی شناخته میشد، اما امروزه پژوهشهای علوم رفتاری و روانشناسی رشد نشان میدهد که حضور عاطفی پدر یکی از مهمترین عوامل مؤثر بر سلامت روان، رشد اجتماعی و موفقیت آینده کودک است. کودکی که در کنار پدری حمایتگر، مهربان و درگیر در فرآیند تربیت رشد میکند، معمولاً اعتمادبهنفس بیشتری دارد، روابط اجتماعی سالمتری برقرار میکند و در مدیریت هیجانهای خود موفقتر عمل میکند.تحقیقات منتشرشده نشان میدهد که کیفیت ارتباط پدر با فرزند، حتی از میزان زمانی که در کنار او سپری میکند، مهمتر است. به عبارت دیگر، حضور مؤثر و همراه با تعامل، تأثیر عمیقتری نسبت به حضور صرف در خانه دارد.