حسین پاکدل، بازیگر سینما و تلویزیون در یادداشت جدید خود اندر احوالات ترامپ کازین، ذاکرین و ملتمسین الاحرب او در مثنوی مولانا!، نوشت:
در سریال «روزی روزگاری» اثر امرالله احمدجو، صحنهای هست که عادل خان (نصرت دستمردی) رئیس قشون، برای تحمیل ارادهاش بر منطقه، دنبال بهانهای است تا گیر بدهد به حسامبیک (خسرو شکیبایی) و اهالی روستا، پس رو میکند به رنگز (پرویز پورحسینی) که تو چرا چشت آبیه؟… چرا تنبونت وقوقیه؟… بعد رو به خاله لیلا (ژاله علو) که: تو چرا گل زدی به چارقدت؟ و باقی ماجرا… یادشان بخیر!… این را داشته باشید!
برایم جای سؤال است که: تکنولوژی تخریب پیشتازتر است یا امکانات فنی پیشگیری از آن؟ به عبارتی در جنگها، نسبت دانش در خدمت نابودی با علوم در خدمت بازدارندهٔ همان محصولات تخریبی چیست؟ هر روز تجهیزات نظامی بسیار پیشرفته، از یک قبضه تفنگ بگیر تا ناوهای جزیرهمانند جنگی تولید و عرضه میشود. همزمان تجهیزات فوقالعاده پیشرفتهتری برای خنثیسازیهمانها رونمایی میشود. این چرخهٔ بیانتها و بیتوقف کجا، کی و چگونه به نقطهی کفایت میرسد؟! دیگر شدهاست یکجور موش و گربهبازی مستمر، تجارتی پرسود.