اقتصاد۲۴- حسین راغفر، اقتصاددان درباره علل اساسی شکست برنامههای توسعه گفت: برنامههای توسعه قبل از انقلاب، عمدتا عمرانی بود و ادعای توسعه نداشت. برنامههای بعد از انقلاب مجموعهای از آرزوهاست، اما هیچ منابع مالی دقیقی برای آن متصور نیستند، به همین دلیل عملا بسیاری از آن برنامهها شکست میخورند. برنامهها در عمده موارد به اهداف مدنظر خود دست نمییابند. این آرزوها عمدتا نیز جامع اند. مثلا ۲ هزار پروژه تعریف میکنند در حالیکه برای ۲۰ عدد آن نیز پول ندارند. ضمن اینکه اولویت این برنامهها وقتی که با محدودیتهای بودجهای مواجه میشوند بهم میخورد. به نوعی مشخص نیست که کدامیک باید اول اجرا شوند و در یک آشفتگی به پایان میرسند.
وی درباره ماهیت اقتصادی و جهتگیری برنامه هفتم اظهار داشت: برنامه هفتم جهتگیری مشخصی دارد و یک برنامه کاملا نئولیبرالی است. این برنامه همهی مسئولیتهای اجتماعی حاکمیت در قانون اساسی را به بخش خصوصی واگذار کرده است. البته شش برنامه گذشته نیز همینطور بود منتهی اتفاقی که الان افتاده این است که بهطور مشخص این موضوع بیان شده است. در برنامههای قبل با واژههایی مانند کرامت انسانی و عدالت اجتماعی مسئله را دور میزدند. این برنامه به صراحت بیان میکند که نیروی کار کارهای نیست و اصل قضیه دست کارفرماست. نیرویکاری که فارغالتحصیل میشود باید با نصف حداقل حقوق استخدام شود و عملا ترغیب نیروی کار به مهاجرت از کشور است.