۱۴۰۵/۰۵/۲۵
ایرج خواجهامیری در گفتوگویی که سال ۱۳۹۱ انجام شد، از هفت دهه زندگی با آواز گفت؛ از کودکی در خالدآباد و تعزیهخوانهایی که نخستین درسهای موسیقی را به او دادند تا شاگردی نزد ابوالحسن صبا، سالهای درخشش در رادیو و «گلها» و خواندن برای فیلمهای فارسی. او در این گفتوگو از راز ماندگاری صدایش، اهمیت تمرین و اخلاق هنری و گلایههایش از موسیقی روز گفت؛ حرفهایی که حالا پس از درگذشتش، به روایتی شنیدنی از یکی از صداهای ماندگار موسیقی ایران تبدیل شده است
وقتی این گفتوگو را در سال ۱۳۹۱ با ایرج خواجهامیری انجام دادیم او نزدیک به هشتاد سال داشت؛ اما هنوز از خواندن حرف میزد، از تمرین، از تحریر و از اینکه چرا صدایش، به تعبیر خودش، هنوز تغییر چندانی نکرده است. برای او آواز فقط یک حرفه نبود؛ حاصل هفت دهه تمرین، تجربه و زندگی با موسیقی بود.
ایرج در معرفی خودش گفته بود: «اسم من حسین است، فامیلیام خواجهامیری و ملقب به ایرج شدهام.» او در خالدآباد، نزدیک نطنز، به دنیا آمد و تا کلاس ششم ابتدایی در همانجا درس خواند. بعد برای ادامه تحصیل به تهران آمد، در دبیرستان علمیه و سپس دبیرستان نظام تحصیل کرد، دیپلم ریاضی گرفت و بعد به دانشکده افسری رفت. سال ۱۳۳۵ به درجه افسری رسید و حدود ۲۲ سال در ارتش خدمت کرد.