کتاب «حسینِ علی» نوشته م. مؤید اثری مقتدر در زمینه روایت واقعه عاشورا است که از حرکت امام حسین (ع) از مدینه تا شهادت ایشان در کربلا را به زبان فارسی میانه و شاعرانه روایت میکند.
جوان آنلاین: نوشته است: «بندگانِ خداوند وزش جاناند بر بیجانانِ جانوَر؛ خنکای شادانه دادند بر دوزخ بیماگین بیداد. اما جانور را با جان چه کار و بیداد را از داد چه بار؟ از این رو تیغ ستمکاره نابرابری و نابرابرخواهی پیوسته رویاروی خاندان آخته ماند. پاسخ سلام را دشنام دادند آن نامرادِ مرادی، سزای همه نیکوییهایی که بوالحسن – علیه السلام با او روا داشته بود تیغ ستمکاره زهرآلود دانست. بیشترشان گرگ آشتی نمودند و در درون بر پرستش نابرابرخواه جاهلیت بودند و آن روز که توانشان، بود گرگی مینمودند و با همین پیش زمینه نابرابرخواهی بلال حبشی برده مسلمان، شده را شکنجه میدادند و نخستین شهید اسلام _سمیه_ را میکشتند. برای زنی _نه از سران_ برابری با سران روا نبود. همین پیش زمینه روزی دیگر مصعب زبیر را روا داشت تا شش هزار مسلمان را که انبوهشان بردگان، بودند، از دم تیغ ستمکاره بگذراند…»
به گزارش مهر، کتاب «حسینِ علی» نوشته م. مؤید (محمدحسین مهدوی) اثری مقتدر در زمینه روایت واقعه عاشورا است که در قالب فصول متعدد و کوتاه، از حرکت امام حسین (ع) از مدینه تا شهادت ایشان در کربلا را به زبان فارسی میانه و شاعرانه بازگو میکند. این کتاب ویژگیهای منحصر به فردی دارد، از جمله مستند بودن روایات که بر منابع معتبر تاریخی و حدیثی متکی است و در پایان هر فصل منابع ذکر شدهاند.
مؤید متولد نجف است. از پدرش، آیتالله حاج شیخ محمد مهدوی لاهیجی، دیوان شعری به یادگار باقی است و او. میگوید: «در صحن امیر مؤمنان پدر شگفتی را با «روشنی طلعت تو ماه ندارد» سریان فرمود / و گام به گام دست دل و جانم را میگرفت: کاری به کار چیزهای دیگر نداشته باش. حرفهایش به کنار سلاست گفتارش را بگیر…» ادبیات فارسی را در مدرسه ایرانیان عراق فرا گرفت و از ۱۴ سالگی شعر میگفت. نخستین بار اشعارش را در انجمن ادبی «خوشه» منتشر کرد.
«حسینِ علی» سوگوارهای ساده، محترم و مقتدر برای سیدالشهدا (ع)