رئیس بنیاد سعدی با تأکید بر توسعه زبان فارسی، به برخی ویژگیهای صوری و ماهوی این زبان اشاره کرد.
جوان آنلاین: به گزارش «جوان» مراسم افتتاحیه ششمین همایش بینالمللی عُرس بیدل با حضور پژوهشگران و بیدلشناسانی از کشورهای ایران، افغانستان، تاجیکستان، پاکستان، هندوستان، ازبکستان، روسیه و آلبانی و همینطور تنی چند از سفیران از جمله نظامالدین زاهدی سفیر تاجیکستان در ایران، علیاصغر شعر دوست رایزن اسبق ایران در تاجیکستان در محل سالن همایشهای هتل لاله تهران برگزار شد.
غلامعلی حداد عادل، رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی و بنیاد سعدی، در بخشی از این مراسم ضمن خیرمقدم به میهمانان و تشکر از برگزارکنندگان این مراسم گفت: این جمع، جمع دوستداران زبان و ادب فارسی و بیدل است. واقعیتی که هیچکس نمیتواند آن را انکار کند، گسترش زبان فارسی در جهان است. هرکس با تاریخ ادبیات فارسی، آسیا و جهان آشنا باشد، تصدیق میکند که در زبان و ادب فارسی یک پویایی و توانمندی است که آن را سیال میکند و گسترش به افقهای دوردست میدهد.
وی ادامه داد: یکی اینکه زبان فارسی زبانی کهن، ریشهدار و پیشینهدار است. این زبان فارسی نو، پدری دارد به نام فارسی میانه یا پهلوی و پدربزرگی دارد که فارسی باستان است و این زبان در امتداد آنها تکامل و ادامه پیدا کرده و زبانی است اصلونسبدار و چندین هزار سال پشتوانه تاریخی دارد.
رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی افزود: این زبان به برکت قدرت خودش، دومین زبان عالم اسلام شده است؛ یعنی بعد از زبان عربی، هیچ زبان دیگری به این اندازه گویشوند و نویسنده در عالم اسلام نداشته و بعد از زبان عربی به هیچ زبانی به اندازه زبان فارسی در تاریخ اسلام اثر متعلق به فرهنگ و تمدن اسلامی نوشته نشده است. درست به دلیل همین قدرت و توانایی است که اولینباری که قرآن به زبانی دیگر ترجمه شد، به فارسی بود. کسانی که با ظرایف کتاب آسمانی قرآن آشنایی دارند، میدانند یک کتاب معمولی نیست که نویسندهای قلمی بهدست بگیرد و نگاهی به سطری کند و سطری بنویسد. اینکه علمای ماوراءالنهر جرئت و رخصت یافتند که قرآن را با رعایت آنچه شرعاً نگران آن بودند، به زبان فارسی برگردانند، حکایت از قابلیت این زبان دارد؛ یعنی آنها سعی داشتند برای هر کلمه و اسمی در زبان عربی یک معادل در زبان فارسی بیابند و این پیش از سرودهشدن شاهنامه بود. یعنی زبان فارسی قابلیت تبدیل یک کتاب پیچیده پر مغز و معنایی مثل قرآن را پیدا کرده بود. این کمابیش در همان دوران بود که کلیله و دمنه از زبان پهلوی به زبان فارسی برگشت و یک نقره درخشانی در زبان فارسی پدید آمد که امروز پس از هزار سال خواننده از خواندن آن لذت میبرد.