به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری آنا، در سلسلهمراتب تصمیمگیری کلان، گویا آموزش به لرزانترین مفصل اجتماع تبدیل شده است. هر زمان که تراز تولید و مصرف انرژی ناهماهنگ میشود یا غبار ناشی از سوءمدیریت صنعتی، آسمان را تیره میکند، تیغ تعطیلی پیش از هر جا، گلوی نهاد تعلیم را میبرد. این رویکرد حذفی، حامل یک پیام مخرب استراتژیک است؛ دانش، کمارزشترین متغیر در محاسبات است. وقتی دیوارهای مدرسه به عنوان نخستین خاکریز در برابر بحرانهای خارجی فرو میریزند، عملاً اعتبار علم در نهاد خانواده و اجتماع رنگ میبازد. نتیجه این اولویتبندی معکوس، صعود ایران در جداول بحران و سقوط سهمگین در آزمونهای سنجش کیفیت جهانی است که پیامد آن، تهیشدن بازار کار آینده از نیروی متخصص و تحلیلگر خواهد بود.
سراب آموزش غیرحضوری
آنچه تحت عنوان آموزش آنلاین در مقاطع پایانی و ابتدایی عرضه میشود، فرسنگها با واقعیت یادگیری پایدار فاصله دارد. برای نوآموزانی که در سنین بحرانی شکلگیری پیوندهای عصبی و مهارتی قرار دارند، فضای مجازی نه یک مکمل، بلکه یک سد ارتباطی است.