سخنان اخیر حدادعادل را میتوان تلاشی برای تبیین مهمترین پیام بیانیه رهبر انقلاب درباره تفاهم ایران و آمریکا دانست؛ پیامی که نه در دام خوشبینی به آمریکا میافتد و نه در دام نفی اصل مذاکره. او تلاش کرد نشان دهد میتوان هم به آمریکا بیاعتماد بود، هم مذاکره کرد و هم از تیم مذاکرهکننده حمایت نمود.
به گزارش تابناک، اظهارات حدادعادل بیش از آنکه دفاع از یک توافق یا یک جریان سیاسی باشد، تبیین یک راهبرد کلان بود؛ راهبردی که بر اساس آن، مذاکره نه نشانه ضعف بلکه ابزاری برای تأمین منافع ملی تلقی میشود. او با اشاره به اینکه رهبر انقلاب اجازه مذاکره را صادر کردهاند، عملاً به این برداشت پاسخ داد که هرگونه گفتوگو با آمریکا الزاماً به معنای عقبنشینی از اصول نظام است.
نکته دوم در سخنان او، تفکیک میان «بیاعتمادی به آمریکا» و «مخالفت با مذاکره» بود. حدادعادل یادآوری کرد که رهبر انقلاب از ابتدا نسبت به طرف آمریکایی بدبین بودهاند و حتی در بیانیه اخیر نیز تصریح شده که توافق حاصل شده، الزاماً همان چیزی نیست که مطلوب جمهوری اسلامی بوده است. با این حال، همین نگاه انتقادی مانع از آن نشده که مسیر مذاکره برای تأمینکشور میکند و نه در چارچوب وحدت ملی قابل دفاع است.
شاید مهمترین پیام سخنان حدادعادل این باشد که جمهوری اسلامی در شرایط فعلی، نه سیاست «اعتماد به آمریکا» را دنبال میکند و نه سیاست «بستن کامل درِ مذاکره» را. راهبردی که او ترسیم میکند، ترکیبی از مقاومت، بیاعتمادی، مذاکره و مراقبت از منافع ملی است؛ مسیری که به اعتقاد او مورد تأیید رهبر انقلاب نیز قرار دارد.