حجتالاسلام علیرضا پناهیان در گفتوگو با خبرنگار فرهنگ میزان، درخصوص ضرورت پرداختن به بحث پژوهش در مداحی اظهار داشت: ببینید، ما داریم کمترین بهرهبرداری را از نعمت محبت اهلبیت(ع) میبریم. نباید بگوییم ما سرآمد قدردانی از این نعمت عظما هستیم؛ بلکه کماکان باید خودمان را مقصر بدانیم در قدردانی از این محبتی که خداوند به ما ارزانی کرده است.
این استاد حوزه و دانشگاه با طرح این سوال که چگونه میتوانیم این تقصیرات را برطرف کنیم، تصریح کرد: با تأمل و تفکر، با تفقه. دین ما دینی است که از ما میخواهد دائماً فهم خودمان را عمیقتر کنیم تا بتوانیم بیشتر از این دین بهره ببریم. درست است که حتی اگر عوام هم باشیم، دین بهرههای زیادی به ما میدهد، اما طبیعتاً این کافی نیست؛ وگرنه دستور به تفقه داده نمیشد.
وی با تأکید براینکه در مداحی بهطور خاص میبینید که هنوز باب نقد گشوده نشده است، افزود: ممکن است برخی رفتارها که کاملاً واضح و نادرست هستند، بهصورت علنی نقد شده باشند، اما نقد محتوایی هنوز جای کار زیادی دارد. بسیاری از روضهها را هنوز نمیبینیم که کسی بهطور جدی به آنها پرداخته باشد. برای مثال، حیف است که حضرت زینب سلاماللهعلیها هنگام خداحافظی با برادرشان فقط در قالب یک موضوع صرفاً عاطفیِ برادر و خواهری تصویر شوند؛ در حالی که موضوع اصلی این است که امام زمان ایشان در مقابل دیدگانشان در حال شهادت است. این نگاه کجاست؟ الان مداحیهایی را بیاورید که زبان حالهای زیبا به این موضوع پرداخته باشند؛ بسیار کم است.