نهم مهرماه (اول اکتبر) «روز جهانی سالمند» است؛ روزی که بیش از چهار دهه از تعیین آن، به دلایل متعدد حالا در کشورمان هم با اهمیت شناخته شده است و از این روی قابل تامل به نظر میرسد.
به گزارش «تابناک»؛ از جمله تغییرات شگرفی که در بازه زمانی کوتاه در کشورمان تجربه کرده ایم، رسیدن از کشوری جوان به سرزمینی با جمعیت میانسال و در معرض سالمندی است؛ تغییری که به نظر طبیعی به نظر نمیرسد و میتواند نشانه آشکاری بر اشتباهاتی باشد که پیشتر مرتکب شده ایم یا هم اکنون در حال رقم زدنش هستیم، وگرنه ممکن نیست یکباره کشوری جوان، به کشوری پیر تبدیل شود.
با این مقدمه، معلوم است که موضوع این مقاله، جمعیت است؛ گزارهای بسیار مهم برای کشورها که تغییرات آن به دقت رصد میشود و مبنای تصمیم گیریهای مختلف قرار میگیرد تا جایی که تنظیم جمعیت، یکی از اساسیترین اقدامات همه دولتها در سراسر جهان است و توانمندی کشورها در این حوزه، به نوعی آینه تمام نمای آینده کشورها و ملتها محسوب میشود.
بر پایه این نگاه است که جوانی یا سالمندی جمعیت معنا مییابد و به تناسب آن، سیاست گذاری در دستور کار قرار میگیرد؛ مثل اتفاقی که چند دهه قبل در کشورمان در دستور کار قرار گرفت و هدفش کنترل جمعیت بود، با اتکا بر این نکته که شمار متولدین دهه شصت بسیار است و در نتیجه، مشکلاتی ایران مراجعه کرد که پیشبینی کرده جمعیت سالمندان ایران تا تا ۲۰ سال آینده، در بدترین حالت (در صورتی که میزان باروری کل به کمترین حالت خود، یعنی ۱.۵ فرزند سقوط کند) در محدوده ۱۳ تا ۱۶ درصد (حدودا کمتر از ۱۵ درصد) خواهد بود که باز هم با اظهارنظر بسیاری از مسئولان از جمله معاون وزیر بهداشت، فاصله دارد.
اینجاست که جا دارد تاکید کنیم، هرچند اوضاع جمعیتی در کشورمان خوب نیست و باید با چاره اندیشی مانند قانون جوانی جمعیت و حرکت بر مدار آنها، آیندهای با جمعیت متعادلتر رقم زد که سالمندان کسر کوچکتری از جمعیت را به خود اختصاص دهند، اما این گونه هم نیست که دورنمای جمعیتی کشورمان تیره و تار باشد، تا جایی که مدعی شویم در دو دهه، درصد سالمندان در کشورمان دو برابر خواهد شد، آن هم در شرایطی که این میزان افزایش در جهان در یک قرن رقم میخورد نه ۲۰ سال!