اقتصاد۲۴- لتیان که زمانی فیروزه آبی شرق تهران بود، حالا روزهای سختی را پشت سر میگذارد؛ اگر حال و روزش از سایر سدهای آبی تهران بدتر نباشد، بهتر نیست. سد لتیان بعد از ۸ سال تحقیق و توسعه در سال ۱۳۴۶ بازگشایی شد؛ سدی که قرار بود سالانه تامین ۵۹۰میلیون مترمکعب را عهدهدار شود و در این میان حتی ۱۴۰میلیون مترمکعب از ظرفیت سد لار واقع در ۷۰ کیلومتری شرق تهران را به آن اضافه کردند تا در کنار رودهای جاجرود، کندرود، افچه و برگجهان منابع آبی سد لتیان را به حداکثر برسانند. اما تغییرات اقلیمی و استهلاک تجهیزات و تاسیسات و البته عدم اصلاح الگوی مصرف به ویژه در بخش کشاورزی و سیاستهای منسوخ آبی در بخش صنعت رفتهرفته فیروزه آبی شرق تهران را کوچک و کوچکتر کرد.
حالا آب باقیمانده در ظرفیت خالی سد لتیان، چون نگینی کوچک بر رکاب انگشتری بزرگ، به یک تناقض بدل شده است. همچنانکه در پایان تیرماه امسال اعلام شد ظرفیت سد لتیان نسبت به دوره مشابه سال قبل ۵۷ درصد کاهش داشته است. محمد جوانبخت، معاون وزیر نیرو در امور آب و آبفا نیز درباره وضعیت این سد در سال ۱۴۰۴ اعلام کرده بود که در پی کاهش۴۷ درصدی بارش استان تهران نسبت به متوسط بلندمدت، از مجموع حجم ۹۵میلیون مترمکعبی مخزن سد لتیان، در حال حاضر حدود ۹۱ درصد ظرفیت مخزن این سد خالی است و فقط ۹میلیون مترمکعب آب دارد.
این در حالی است که سد لتیان پیشتر ۳۰ درصد از آب شرب تهران را تامین میکرد. تابستان امسال دولت راهکارهایی مانند تعطیلی یا کاهش فشار آب را در نظر گرفت و احتمالا امیدوار بود که با آغاز پاییز و شروع موسم باران بتواند از این بحران خارج شود؛ ماموریتی که به نظر در بهترین حالت توانسته در اندازه یک مسکن قبل از التهاب و درد یک بیماری سخت عمل کند، ولی معلوم نیست، درد و التهاب بیماری چه زمانی درمان خواهد شد.