حالا دیگر این باید به امری بدیهی تبدیل شده باشد که کن تنها یک محفل هنری برای نمایش چند فیلم نیست، بلکه شاید بشود حتی اتفاقات اصلی را مسائلی دانست که در حاشیه کن در حال اتفاق افتادنند.
سوره سینما: سه سال قبل، وقتی در روز ۲۵ ام می سال۲۰۱۳ جمعیتی چندصدهزار نفری از مردم فرانسه به خیابان ریختند و علیه قانونی شدن همنجس بازی و ازدواج همنجنسگرایان در پاریس شعار دادند، شاید بدگمان ترین تحلیل گران سینمایی هم فکر نمی کردند با این مخالفت شدید اجتماعی، آنهم درست فردای این اعتراضات خیابانی وسیع، جشنواره کن جایزه اصلیش را به فیلمی اعطا کند که به عشق دو دختر همجنسباز به هم می پرداخت و بیشتر به یک فیلم پورنوگرافیک شبیه بود تا یک فیلم سینمایی داستانی قابل بحث. اما کن نخل طلای خود را برای ساخت «آبی گرمترین رنگ است» تقدیم عبدالطیف کشیش کرد تا برای همه سیاست های کلی کن مشخص شود.
با این وجود اما رسانه های داخلی ظاهرا همچنان سعی داشتند تصویری صرفا هنری از کن ارائه دهند. کن و برگزارکنندگانش اما بی توجه به تصویر مطلوب روشنفکران ایرانی از آنها کار خودشان را میکردند. بنابراین سال گذشته “کارول” را از جوایز بی نصیب نگذاشتند و امسال نیز فیلمی را که اکثریت قاطع حاظران کن بر ضعف شدید ساختاریش معترف بودند. “اینجا ته دنیاست”؛ فیلمی درباره مظلومیت یک نمایشنامهنویس همجنسباز که پس از ۱۲ سال دوری و ترک خانواده، به میان آنها باز میگردد تا خبر نزدیک بودن مرگ خود را به آنان اطلاع دهد و ما شاهد شرمندگی خانواده از ظلم به این همنجنس باز باشیم.