جامعه ۲۴، پدیده حاشیهنشینی در کشور موضوعی جدید نیست و سالهاست که جامعه ما با این پدیده آسیبزا دست به گریبان بوده و هیچ یک از دولتها نیز برای کاهش و حل این معضل اقدامی کارشناسی و موثر نکرده است. حاشیهنشینان معمولا اهالی مناطق مهجور محروم از امکانات مورد نیاز انسان امروز هستند که به آرزو و امید ساختن زندگی بهتر و پیداکردن شغلی با درآمد مناسب و تامین رفاه خانواده خود به شهرهای بزرگ مهاجرت میکنند، غافل از اینکه فرش قرمزی برای آنها پهن نشده است و آنها به احتمال زیاد تا همیشه ناچارند به حاشیهنشین بودن ادامه دهند و از کمترین امکانات هم بهرهمند نباشند.
موارد برخوردهای خشونتبار و قهری با حاشیهنشینان برای بیرون راندن آنها از حاشیه شهرها به دلیل آنچه دولتی بودن زمین نامیده میشود هم کم نیست اتفاقی که بارها در استان سیستان و بلوچستان به عنوان استانی دارای یکی از گستردهترین مناطق حاشیه نشین در کشور شاهد آن بودیم. البته گاهی با خواست و سرزدن بیفایده مسئولی دولتی به این حاشیهنشینان بیپناه، این افراد اندکی از حاشیه به متن میآیند و سپس برای بار دیگر فراموش میشوند تا بدانند آش همان آش است و کاسه همان کاسه.
امروز بیشتر استانهای بزرگ کشور با این مشکل روبهرو هستند و جالب اینجاست که دولت هم در این زمینه سیاست سکوت را برگزیده است و البته خشونت. همه آسیه پناهی زنی ۶۱ ساله اهل کرمانشاه را بهواسطه بازتاب گسترده سرنوشتش در رسانهها به یاد دارند، زنی که اندکی پس از مقاومت در برابر تخریب سرپناه خانوادهاش توسط شهرداری درگذشت. باید دانست که حل معضل پیچیده و دشوار حاشیهنشینی بدون توجه همزمان به علل و معلولها شدنی نیست و البته نباید از نظر دور داشت که برخورد با علل از وظایف دستگاه اجرایی است. برخی از عوامل ریشهای در حاشیهنشینی شامل فقر، بیکاری و فرهنگ است و شاید بتوان گفت راهحل سریع و عملیاتی این مسئله تعیین محل مناسب برای زندگی این افراد است. برخورد با حاشیهنشینان بدون انتخاب محلی مناسب و حداقلی برای آنان درست و امکانپذیر نیست.