به گزارش سرویس سیاسی تابناک، در پنجمین سالگرد شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی، نگاهی به رابطه عمیق و سازنده فرمانده شهید سپاه قدس با آیتالله هاشمی رفسنجانی، فرمانده وقت جنگ و رئیس فقید مجمع تشخیص مصلحت نظام، نشاندهنده تعامل دو شخصیت برجسته با دیدگاههای متفاوت، اما اهداف مشترک در مسیر تقویت مقاومت و منافع ملی است. از دوران دفاع مقدس تا همکاریهای پس از آن، این ارتباط همواره با احترام متقابل و همکاریهای استراتژیک همراه بوده است.
بازخوانی این روابط در آئینه خاطرات روزشمار هاشمی رفسنجانی (از ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۱) نکات جالبی را نمایان میکند. این ارتباط، که ریشه در دوران دفاع مقدس داشت، به واسطه نقشهای کلیدی هر دو شخصیت در تاریخ معاصر برجستهتر است، هردوی آنها از قدیمی های جمهوری اسلامی بودند، در زمان جنگ با هم کار کرده بودند، هردو “کرمانی” بودند و دیدگاههای خاص خود درباره سیاست و حکومت را داشتند.
خاطرات هاشمی از حاج قاسم سلیمانی در دهه شصت:
۴ خرداد ۱۳۶۵ : آقای [علی]شمخانی [فرمانده نیروی زمینی سپاه]و آقایان [محمدباقر]قالیباف و [قاسم]سلیمانی و. فرماندهان لشکرهای سپاه آمدند. راجع به پس گرفتن شهر مهران از عراق بحث کردیم. قرار شد اقدام کنند. گزارشی تلخ از عقبنشینیها دادند.
۲۶ آذر ۱۳۶۶
رهبرانقلاب چند ماه بعد از شهادت سردار، مشی سیاسی او را چنین معرفی کردند: «شهیدسلیمانی اهل حزب و جناح و مانند اینها نبود، لکن بشدّت انقلابی بود. انقلاب و انقلابیگری خطّ قرمزِ قطعیِ او بود؛ این را بعضیها سعی نکنند کمرنگ کنند.» در طول چند دهه، دو همشهری سردار سلیمانی و آیتالله هاشمی جلسات منظم و مداومی درباره مأموریتهای سپاه قدس و مسائل منطقهای داشتند. بااینحال، اختلافنظرهایی نیز میان این دو وجود داشت. در مجموع، رابطه میان آیتالله هاشمی، بهعنوان سیاستمداری قدیمی و بانفوذ که در میان جبهه اصلاحطلبان و اعتدال گرایان و حتی بخشی از اصولگرایان فعال بود و سردار سلیمانی، بهعنوان فرماندهای ملی و فراتر از جناحهای سیاسی را میتوان بهعنوان نمونهای از تعامل میان دو شخصیت برجسته با دیدگاههای متفاوت، اما اهداف مشترک در حفظ منافع ملی دانست؛ هرچند که این همکاری ها چندان به نقطه اوج و بالندگی نرسید.