کارگردان «بادیگارد» در تازهترین گفتوگوی خود از دنیایی فراتر از متن فیلمهایش حرف میزند؛ از نقد به سیاستهای فرهنگی دولت یازدهم تا جنگجویانی که فراتر از دیوار قلعه ایران میجنگند.
به گزارش سوره سینما، ابراهیم حاتمیکیا کارگردان سینمای ایران، خوش صحبت است. دوستان و حتی کسانی که فکر دشمنی با او را دارند، با حرفهایش غافلگیر میشوند. کاریزمای حاتمیکیا هر چقدر برای رسانهها و مردم مطلوب باشد برای دولتها دردسر ساز بوده است. قامت اعتراضیش وجهی از کاریزمای او را شکل میدهد و این را همیشه و در هر دوره ای می توان در حرفهایش شنید. سال ۸۷ بود و در روزگاری که او سریال درونگرای «حلقه سبز» را ساخت بود مصاحبه ای با محمد قوچانی کرده بود. در همان سالهای ابتدایی دولت احمدینژاد هم همین وجه اعتراضی آقا ابراهیم مشهود بود. آنجایی که رو به مصاحبه کنندهی زیرک میکند و میگوید:باور کنید دلم میگیرد. آن همه حرفهای گفتنی و داستانهای شنیدنی در این گنجینهی سینمای جنگ هست که میشود گفت. اما چه کنم که نگهبانهای تنگ نظری وجود دارند که نمیگذارند کارم را بکنم. این شهر خفهام کرده. دیگر خسته شدهام از فیلم ساختن در این چهار دیواری های تنگ. میخواهم بزنم بیرون. نگاه من افقهای باز بود. به دشت و حالا گرفتار شدهام به هیچ عنوان هم دوست ندارم نگاه غمگسارانهی بی معنی به گذشته داشته باشم. حرف روز دارم. اما چه کنم که نقل این داستانها توپ و تفنگ و تق و توق میخواهد، و اینها همه دست کسانیاست که با امثال من مثل یک سرباز رفتار میکنند.»