
به گزارش مجله خبری نگار، تهران، ساعت ۱۱ صبح یک روز معمولی. در کافهای در خیابان فرشته، دختری ۲۸ساله بادقت لیوان ماچای سبز فسفری را جلوی نور پنجره میگیرد، شیر را آرام میریزد، فیلم میگیرد، هشتگ میزند: #MatchaTokyo #HealthyVibes #JapaneseRitual. همان لحظه، در کافه بغلی، پسری جعبه طلایی شکلات دبی را باز میکند، با چاقوی مخصوص یکتکه میبُرد، اسلوموشن میگیرد و مینویسد: #DubaiChocolate #LuxuryInEveryBite. ده خیابان آنطرفتر، زوجی کروسان را از وسط پاره میکنند تا بخار داغش بیرون بزند؛ کپشن: #ParisInTehran. هیچکدام از این سه نفر احتمالاً نمیدانند که در همین لحظه، دقیقاً بهخاطر همین عکسها و فیلمها، یک مکانیزم روانشناختی خیلی قدیمی به نام «اثر کشور مبدأ» دارد جیبشان را خالی میکند و مغزشان را راضی نگه میدارد.
