ایران، مانند بسیاری از کشورها، تاریخ سیاسی و اجتماعی پیچیده و پرتلاطمی را طی کرده، که چشمانداز سینمایی آن را شکل دادهاست. یکی از فصلهای محوری این روایت، سینمای موج نوی ایران است. سینمای موج نوی ایران اصطلاحی است، که برای توصیف دورهای از سینمای ایران به کار میرود، که در دهه 1960 ظهور کرده و تا دهه 1970 ادامه یافتهاست. این دوره از سینمای ایران با دور شدن از ساختارهای روایی سنتی و تمرکز بر رئالیسم اجتماعی، مشخص میشود. سینمای موج نو ایران یکی از شاخصترین و تاثیرگذارترین حرکتهای تاریخ سینمای ایران به شمار میرود. کارگردانان سینمای موج نوی ایران اغلب جوان، تحصیلکرده و آگاه سیاسی بودند. عباس کیارستمی، داریوش مهرجویی و سهراب شهیدثالث بهترین کارگردانان این دوره بودند. این کارگردانان به دلیل استفاده از بازیگران غیرحرفهای و نابازیگر هم، معروف شدند و همین پدیده بر واقعگرایی فیلمهایشان میافزود.