جهان در آستانه «بازدارندگی بقا»

«بازدارندگی بقا» یعنی دولت‌ها نه برای برتری ژئوپلیتیک، بلکه صرفاً برای جلوگیری از حذف فیزیکی رهبران و فروپاشی نظام سیاسی خود به سمت دکترین‌های هسته‌ای می‌روند، چیزی که عملاً مفهوم «دکترین سامسون» را وارد قرن بیست‌ویکم کرده است: اگر ما نابود شویم، جهان اطراف خود را نیز با خود خواهیم برد

تاریخ انتشار: ۲۹ ارديبهشت ۱۴۰۵ – ۰۳:۴۰

«بازدارندگی بقا» یعنی دولت‌ها نه برای برتری ژئوپلیتیک، بلکه صرفاً برای جلوگیری از حذف فیزیکی رهبران و فروپاشی نظام سیاسی خود به سمت دکترین‌های هسته‌ای می‌روند، چیزی که عملاً مفهوم «دکترین سامسون» را وارد قرن بیست‌ویکم کرده است: اگر ما نابود شویم، جهان اطراف خود را نیز با خود خواهیم برد

جوان آنلاین: جهان شاید وارد خطرناک‌ترین مرحله امنیتی خود از زمان جنگ سرد شده باشد. اما این بار نه با دو ابرقدرت دارای خطوط قرمز مشخص، بلکه با مجموعه‌ای از دولت‌های مضطرب، رهبران محاصره‌شده و نظام‌های سیاسی‌ای که باور دارند تنها راه بقا، دستیابی به سلاح هسته‌ای و تضمین «انتقام خودکار» است. تصمیم اخیر کره شمالی برای وارد کردن اصل «حمله هسته‌ای خودکار در صورت حذف رهبر» به ساختار حقوقی و امنیتی خود، فقط یک تغییر در دکترین نظامی پیونگ‌یانگ نیست. این یک هشدار تاریخی است. هشداری درباره جهانی که در آن، کشور‌ها دیگر به حقوق بین‌الملل، توافقات امنیتی یا تضمین‌های قدرت‌های بزرگ اعتماد ندارند و به این نتیجه رسیده‌اند که تنها سلاح هسته‌ای می‌تواند بقای سیاسی آنها را تضمین کند. در مرکز این تحول، نام ایالات متحده و به‌ویژه دونالد ترامپ بیش از هر بازیگر دیگری دیده می‌شود. سیاستی که با عنوان «فشار حداکثری» آغاز شد، اکنون در حال تولید جهانی است که در آن مفهوم «انهدام تضمین‌شده متقابل» از چارچوب کلاسیک جنگ سرد خارج شده وبه موج جدیدی از اشاعه هسته‌ای است. کشور‌هایی که تا دیروز به چتر امنیتی امریکا یا نظم بین‌المللی اعتماد داشتند، اکنون می‌بینند که حتی توافقات رسمی نیز می‌توانند با تغییر یک رئیس‌جمهور در واشینگتن بی‌اعتبار شوند. نتیجه چنین وضعیتی، افزایش تمایل دولت‌ها به توسعه بازدارندگی مستقل است. امروز دیگر بحث صرفاً ایران یا کره شمالی نیست. در خاورمیانه، شرق آسیا و حتی اروپا، زمزمه‌هایی درباره ضرورت بازنگری در سیاست‌های هسته‌ای شنیده می‌شود. برخی کشور‌ها به این جمع‌بندی رسیده‌اند که جهان پساامریکایی بی‌ثبات، جایی نیست که بتوان در آن صرفاً با اتکا به قواعد بین‌المللی زنده ماند. ترامپ شاید تصور می‌کرد با سیاست‌های تهاجمی خود، رقبای امریکا را وادار به تسلیم می‌کند، اما نتیجه دقیقاً معکوس شد. او نه تنها باعث تضعیف دیپلماسی شد، بلکه به شکل‌گیری این باور کمک کرد که تنها قدرت سخت، آن هم در شدیدترین شکل ممکن، می‌تواند امنیت ایجاد کند. این دقیقاً همان منطقی است که کره شمالی امروز به زبان رسمی بیان می‌کند.

بازدارندگی خودکار و جهان بدون ترمز

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *