اقتصاد۲۴- روی پلهها ایستاد، میان صدای شاتر دوربینها، دست در دست دخترش رو به خبرنگاران گفت: «دخترم است»
او سیاستمدار است، یک پزشک قهار، اما قبل از هر چیز یک پدر فداکار است. او مسعود پزشکیان است، تقریبا ۷۰ ساله، با موهایی که حالا دیگر یکدست سفید شدند. چهرهای که چروک رویش افتاده، لهجه آذریاش را در همه این سالها با خود دارد.
گاهی وسط نطقهایش، حرفهایش را بی فعل قلب میکند و سراغ جمله بعدی میرود. کمتر میخندد، کمتر هیجانی میشود اما نوبت نطقش که میشود، آتشین خطابه میگوید. طوری که گاه چون خطابه سال ۸۸ یا همین ماجراهای پس از فوت مهسا یا اصلا همین بار آخر در اواخر ۱۴۰۲ و ماجراهای بازگشت ارشاد، چنان جملات را پشت هم ردیف میکند، ترجیع بند گفتارش میشود نهجالبلاغه مولا و کلام الله که مهری میزند بر صداهای بیپایان صندلیهای پر شمار مجلس که عادت دارند به گوش ندادن و ۲،۲ کردن های نشنیده!