حمید شجاعی: اصولگرایان امید زیادی داشتند تا بتوانند به کمک سازوکار «جمنا» در انتخابات پیش رو به موفقیت برسند، اما این امید خیلی زود رنگ باخت و افرادی که گفته بودند به جمنا پایبندند یکی پس از دیگری از آن جدا شده و اقدام به ثبت‌نام کردند. البته شکست جمنا زمانی رقم خورد که محمدباقر قالیباف و شاید مهم‌تر از او سیدابراهیم رئیسی که نفر اول و کاندیدای مورد اجماع جمنا بود اعلام استقلال کردند و سازوکار جمنا را نپذیرفتند. اکنون جمنا که خود را مجموعه‌ای شکست‌خورده می‌بیند‌درصدد است با وجود اعلام استقلال این دو کاندیدا از سازوکار جمنا، همچنان رئیسی و قالیباف را ذیل مجموعه خود تعریف کند. در همین راستا با بالا گرفتن کشمکش‌ها میان ستاد قالیباف و رئیسی و ایستادگی این دو تا پایان انتخابات جمنا با انتشار بیانیه‌ای بدین مضمون که رئیسی و قالیباف هردو کاندیدای جمنا هستند در تلاش است تا ماهی خود را صید کند. از سوی دیگر به نظر می‌رسد قالیباف در تلاش است تا جمنا را متقاعد کند که او کارآمدی و تجربه عملیاتی بیشتری برای به دست گرفتن ریاست‌جمهوری، نسبت به دیگر کاندیدای جمنا دارد. در چنین شرایطی است که قانون نیوتون به ذهن متبادر می‌شود که عمل با عکس‌العمل برابر است به این دلیل که طرف دیگر ماجرا یعنی ستاد رئیسی هم همین نظر را درباره کاندیدای دیگر دارد. به نظر می‌رسد بیانیه جمنا و فعالیت‌ ستاد‌های رئیسی و قالیباف با نظر به طرف دیگر در واقع یک بازی برای خریدن زمان به نفع آنها باشد تا بتوانند هرچه بیشتر در ذهن مخاطبان حضور داشته که در نظرسنجی‌ها فراموش نشوند. آنچه از رفتار کاندیداهای مورد حمایت جمنا دریافت می‌شود این است که قالیباف و رئیسی به نفع یکدیگر کناره‌گیری نخواهند کرد.