به گزارش خبرنگار مهر؛ این تعریف فقط به معنای کار با امواج رادیویی یا اختلال در یک لینک مخابراتی نیست، بلکه به شبکه ای از اقدام های پیوسته اشاره دارد که از رهگیری تا تحلیل، از دستکاری تا سرکوب استفاده دشمن از طیف را در بر می گیرد و همزمان از استفاده خودی در برابر همین نوع حمله حفاظت می کند. در چنین تصویری، «میدان نبرد» دیگر صرفا زمین و هوا و دریا نیست. میدان اصلی، لایه ای نامرئی اما تعیین کننده است که ارتباطات، رادار، ناوبری، سامانه های هدایت و حتی بخشی از زیرساخت های مرتبط با توانمندی های سایبری را به هم پیوند می دهد.
نکته ای که در تحلیل های تخصصی این حوزه مورد تاکید قرار می گیرد آن است که جنگ الکترونیک می تواند بدون وارد کردن ضربه فیزیکی مستقیم، سامانه ها و زیرساخت هایی را که قابلیت های جنگ سایبری طرف مقابل را پشتیبانی می کنند، عملا از کار بیندازد یا بی اثر کند. بنابراین، جنگ الکترونیک را باید نه یک تخصص جانبی، بلکه یکی از ابزارهای شکل دهنده به «کارکردپذیری» نیروها در عملیات دانست؛ ابزاری در تقابلهای نوین نظامی، از جمله جنگهای نوظهور همچون تقابل با نیروهای متجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، مورد توجه قرار گیرد.