بعد از اکران «جنگل پرتقال» به کارگردانی آرمان خوانساریان در سینماها، محمدحسن موحدی روانشناس و کارشناس سینما در یادداشتی به این فیلم سینمایی پرداخت.
سوره سینما – محمدحسن موحدی: شاید «جنگل پرتقال» را بتوان از حیث سوژهای که کار کرده است، در بین فیلمهای خوب سینمای یک دهۀ اخیر دید؛ زیرا که انتقاد به هر جامعهای در بستر فیلم مشکلات زیادی را برای عوامل ایجاد میکند و این موضوع دربارۀ جامعۀ هنری ما پررنگتر است؛ اینکه بتوانی جامعه هنری و مخصوصاً روشنفکر را به چالش بکشی، کمتر در سینمای ایران اتفاق افتاده است؛ چه اینکه جامعۀ روشنفکر ایرانی متاسفانه علاوه بر شعار آزادی بیان، به شدت در برابر انتقاد حساس است.
من میخواهم در این متن به عنوان یک روانشناس، «جنگل پرتقال» را از دید روانتحلیلی نگاه کنم و در این راستا هم از نظریۀ ساختارهای شخصیت فروید و هم نظریۀ کهنالگوهای یونگ استفاده میکنم.