قرار بود در برخی از روستاهای استان گیلان ۳۰ خانوار ساکن باشند اما حالا تعداد آنها به ۲۰۰ خانوار رسیده؛ سهمی که این روستاها از انرژی، آب و زمین داشتند با سهمی که امروز باید داشته باشند دیگر قابل مقایسه نیست و با ورود جمعیت جدید، زندگی در این روستاها چهرهای متفاوت یافته که برای اهالی بومی ناآشنا است.
به گزارش فرارو، اخیرا گفته شده حدود ۸۰۰ هزار نفر طی دو سال گذشته به استانهای شمالی ایران مهاجرت کردهاند. این در حالی است که این آمار مربوط به سال ۱۴۰۲ است؛ آماری که در سال ۱۴۰۳ نیز مجددا در رسانهها بازنشر شد و حالا باری دیگر همان عدد تکرار میشود. اما، در سال ۱۴۰۴ به واسطه کمبود منابع آب و مشکلات آب و هوایی در کلانشهرها این مهاجرت با رشد بیشتری مواجه شد و جنگ ۱۲ روزه به آن سرعت بخشید.
اگرچه آمار جدیدی از تعداد مهاجران در این سالها به استانهای شمالی اعلام نشده، اما افزایش چشمگیر قیمت ملک در این استانها میتواند نشانی از تقاضای بیشتر افراد باشد. در این نقطه مساله قابل توجه میشود؛ تقاضای ملک در استانهایی که بر روی هم ۳٬۴۰۰٬۰۰۰ هکتار جنگل دارد مسالهساز به نظر میرسد. به عنوان مثال گیلان با ۱۵ هزار هکتار مساحت حدود ۲.۸ میلیون نفر از جمعیت ثابت کشور را در خود جای داده است؛ این یعنی گیلان، به تنهایی، خارج از پتانسیلش تبدیل به سرزمینی برای زندگی شده.
سوال اینجاست میل به زندگی در استانهای شمالی چرا افزایش یافته و این میل چه آسیبی به سبزترین نقطه ا
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();