بر اهل تحلیل مبرهن است که مذاکره به عنوان یک مهارت و ابزار قوی، بخشی از نبرد است وحتی اختصاص به زمان آتشبس ندارد وهنگامه نبرد هم چه بسا لازم باشد در واقع خطی از خطوط مواجهه با دشمن است که ممکن است در موضع دفاعی، هجومی و عقبنشینی تاکتیکی باشد.
در چنین شرایطی نفی مطلق مذاکرات هیچ سودی ندارد بلکه ازدست دادن یکی از خطوط حمله و امتیازگیری است آری نگرانی دلواپسان قابل درک است که آمریکا قابل اعتماد نبوده ونیست و مذاکرات فعلی را با مذاکرات برجامی مقایسه میکنند (که درجای خود قابل بررسی است) در حالی که شرایط تفاوت پیدا کرده است و به گواهی دوست و دشمن ایران در مسیر تبدیل شدن به یک قدرت تأثیرگذار در تصمیمات منطقهای و جهانی است و برخورداری از قدرت دفاعی و رزمی ملی، انسجام اجتماعی وموقعیت جغرافیائی بینظیر آمریکا را وادار به دادن امتیاز در مذاکرات کرده است.