بعضی وقتا قطار اشتباهی،
دوست داشتن تو فضای مجازی
ازش لذت میبری ولی تو رو به جایی نمیرسونه
همه چیز تمام شد …!
حالا باید در شهری دور باشی ؛
دوست داشتن تو فضای مجازی
ازش لذت میبری ولی تو رو به جایی نمیرسونه
روزهای نبودنت را طوری می گذرانم،
مثل مسافری که از پنجره ی قطار ِ در حال حرکت،
روزهای نبودنت را طوری میگذرانم،
مثل مسافری که از پنجره ی قطار ِ در حال حرکت،
سالهاست قطار
و خاطراتش را دود می کند
خودت را درچمدانی ریختی
و
با قطاری خالی از من رفتی.
بیزارم!
ای قطار
راهت رابگیر و برو.
نه کوه توان ریزش دارد و
نه ریزعلی پیراهن اضافه
روزگار، روزگار دیگرست.
امیدوارم قطارِ زندگیتون
همیشه از رویِ ریلهایِ
خوشبختی عبور ڪنه
و لبخندتون
همیشه پایدار باشه
زندگی راه افتاده بود
من و قطار
منتظر بودیم
از راه برسی و زندگی را
به ایستگاه ما بیاوری
بلیط گرفتم از خودم
تا مقصدی دور،
دور شوم
و تن به لباسی دهم
که هیچ ویترینی
به آن تن نداده است
زندگی چون قطاری ست بی برگشت
بی قرار رفتن
مردد، در ماندن
شاها بکش قطار که شهوار میکشی
قطار اشتران همه مستند و کف زنان
من به همه چیز دیر رسیدم
تو رفتی و بعد از تو
در “قطار” زندگی
روزگار”ریزعلی ها”
راه میروم
و دود می کنم !
زندگی
سوار شو…
زیبایی
همچون پراکندگی یک ایل در کوهستان
همچون گذر یک رودخانه
زیبایی
همچون قایقی در غروب یک دریا
همچون قطاری در عمق سبز یک دره
زیبایی
همچون رقص دود سیگار
_
در زیبایی ات
رفتنی نهفته است
|| ایستگاه درد ||
قطار در روحمان سوت کشید و رفت،
ریل ها در استخوانمان آتش گرفتند!
پل ها را دیوارمان کردند!
سالهاست قطار
و خاطراتش را دود می کند
در “قطار” زندگی
روزگار”ریزعلی ها”
راه میروم
و دود می کنم !
شده عادت واسم این شنیدن سوت قطار
یه روزی میاد کنارم با یه دنیا آرزو
خداوندا
تو میدانی که
من دلواپس فردای خود هستم
مبادا گم کنم
راه قشنگ آرزوها را
مبادا گم کنم اهداف زیبا را
مبادا جا بمانم از قطار موهبتهایت
خداوندا مرا مگذار تنها
در عصر ما
همه همیشه دیر میرسند!
یکی به اتوبوس
یکی به قطار
یکی
به یکی…
قطار خط لبت راهی سمرقند است
بلیت یک سره از اصفهان بگو چند است
سفر مگو که دل از خود سفر نخواهد کرد
من و تو پنجرههای قطار در سفریم
روزهای نبودنت
که لحظه ها را دود می کند
دست هایت را
مسافرها
سرم را بر سینه ی زمین میگذارم
اسبی سر کش
بلیط قطار را پاره میکنم
به خانه برمیگردم
قطار می رود
تمام ایستگاه می رود