جمعآوری گازهای همراه فقط خاموشکردن فلرها نیست؛ این اقدام میتواند از هدررفت میلیاردها دلار جلوگیری کند، ناترازی گاز را کاهش دهد و حکمرانی انرژی را اصلاح کند.
به گزارش خبرنگار مهر، جمعآوری گازهای همراه از آن موضوعهایی است که در ظاهر فنی به نظر میرسد، اما در عمق خود به یکی از مهمترین شاخصهای کارآمدی حکمرانی انرژی تبدیل شده است. گاز همراه، همان گازی است که در فرآیند استخراج نفت آزاد میشود و اگر زیرساخت لازم برای جمعآوری، فرآورش و انتقال آن وجود نداشته باشد، به ناچار سوزانده میشود. نتیجه این روند، چیزی نیست جز از بین رفتن یک منبع ارزشمند که میتواند خوراک صنعت، سوخت نیروگاه، ماده اولیه پتروشیمی و حتی ابزار تنظیم بازار انرژی باشد.
اهمیت این موضوع وقتی روشنتر میشود که بدانیم ایران با وجود دارا بودن ذخایر عظیم نفت و گاز، همچنان با ناترازی گاز در فصول سرد مواجه است. در چنین شرایطی، سوزاندن روزانه دهها میلیون مترمکعب گاز همراه، فقط یک اتلاف فنی نیست؛ نشانهای از شکاف میان ظرفیت طبیعی کشور و کیفیت مدیریت آن است. به بیان دیگر، هر مشعل روشن در میدان نفتی، هم نماد یک کمبود زیرساختی است و هم یادآور فرصتی از دسترفته برای خلق ارزش افزوده.