شفقنا- مساجد در طول جنگِ سه ساله ویران شده است، اما روی همان ویرانههای نورانی، سرپناهی چادری و نایلونی برپاه کردهاند تا فعالیتهایی که محل اجرایشان پیشتر مسجد بود را زیر آن سقفهای لرزانِ موقت پیاده کنند؛ عزاداریهایشان، جشنها و شادیهایشان و آموزش و فراگیریِ خط به خط آیات قران را.
حالا هم که شادترین ایام مسلمانان است و سالروز میلاد پیامبر اسلام(ص)، از پشتِ آن چادرها و سقفهای لرزانِ پارچهای و پلاستیکی، صدای موزون و شاد و پرطراوتِ کودکانشان در هوا پیچیده است. برای حضرت محمد(ص) جشن میلاد گرفتهاند؛ کسی که واسط امینِ آیه آیهی قرآن کریم از سوی پروردگار برای بندگانش بود؛ همان قرآنی که مردم غزه در سه سال گذشته با توسل و تکیه و اعتماد به آن در برابر هجوم وحشیانه شیطانهای بزرگ صهیونیامریکایی مقاومت کردند و باوجود گرسنگی و تشنگی و آوارگی و قتلعام، تن به تسلیم ندادند و خاکِ آباواجدادیشان را در طَبَق برای دشمنان نگذاشتند.
کودکان غزه، بدون چای و شربت و شیرینی ـ که رسم معمول هر جشنی است ـ دستافشانی و خوشحالی میکنند و برای پیامبر مهربانشان سرود میخوانند و مدحش میکنند… کجا ؟!… در غزه! غزهای که جز تَلِ آواری از آن باقی نمانده؛ غزهای که نه آب دارد و نه نان و غذا؛ غزهای که بیمار است و کرور کرور دردمند و مجروح روی دستش بدونِ دارو و درمان مانده است؛ غزهای که نایی برایش نمانده، اما دلخوش است به همین شادیهای کوچکِ بیپیرایه که شاید صدایش روی بال نسیم بنشیند و تا آسمان برسد و پیامبر رحمت(ص) نگاهش کند و خدای رحمان و رحیم، درهای رحمت و اجابت را به رویش بگشاید.
منبع: تسنیم