در سالهای اولیه، این شعار پررنگ و حرکت، پرانرژی بود. گزارشها از برگزاری همزمان آن در ۲۰۰ شهر و روستا در دوره دوم، حاکی از یک جنبش خودجوش رسانهای با استفاده از پتانسیل نیروهای بسیج و تولید انبوه آثار بود، اما امروز در شانزدهمین دوره، «جشنواره فیلم عمار» با پرسشهای جدی و بنیادینی مواجه است که نفس مردمی و اثرگذار بودن آن را زیر سؤال برده است.
هدفی که زمانی شفاف بود، امروز در بلاتکلیفی محو شده، کیفیت و جذابیت آثار در افت قابل توجهی قرار گرفته و اشکال اساسی در مدیریت، اطلاعرسانی و نظام گزینش آثار، آن را از یک جنبش زنده به دورهمیای کماثر و پرهزینه تبدیل کرده است.
در آغاز، هدف «جشنواره فیلم عمار» بسیار روشن و چالشی بود «ایجاد یک قرارگاه رسانهای انقلابی». آن طور که بنیانگذاران مطرح میکردند، این جشنواره قرار است «صدای مستضعفین دنیا» باشد و به عنوان رقیبی انقلابی برای سینمای مستند ایران، روایت را از دست جریان غالب خارج کند. موفقیت اولیه آن نیز دقیقاً در همین نقطه بود.