جشنواره جهانی فیلم فجر به واسطه اینکه در جمهوری اسلامی ایران برگزار میشود، هیچ کاری نمیکرد باید لااقل زمینه رونمایی پنج اثر استراتژیک درجه یک را در جشنواره فراهم میکرد.
به گزارش سوره سینما، جدایی بینالملل از جشنواره فجر از همان ابتدا هم تصمیمی نادرست و غیرحرفهای بود؛ تصمیمی که بی توجه به تبعاتش توسط علیرضا رضاداد و به دستور حجتالله ایوبی انجام شد. جالب بود رضاداد که خودش انتقادات بابت این تصمیم را به جان خریده بود، شاید برای اینکه همچنان در دو سال پایانی دولت یازدهم هم دبیر فجر بماند بلافاصله بعد از برگزاری اولین بینالملل فجر از کار برکنار شد تا این رضا میرکریمی باشد که دبیر بینالملل شود.
جدایی بینالملل از فجر البته مقدمهای بود برای راهاندازی جشنوارهای با نام «ایران» که البته این اتفاق هم به دلیل انتقادات فراوان رسانهها به بار ننشست و سازمان سینمایی که دلش میخواست با راهاندازی یک جشنواره تازه، ردپایی از خود در دولتهای بعد به جای گذارد، نتوانست زیربار فشارها تاب بیاورد و در نهایت بینالملل با همان نام فجر ماندگار شد. بینالملل فجر که در اقدامی باز هم بیربط نامش به جشنواره جهانی فجر تغییر یافته در حالی از ابتدای اردیبهشت ماه برگزار میشود که حتی اگر بخواهیم نسبت به دورانی که همراه با جشنواره فجر برگزار میشد بسنجیم هم، کارکردهای جشنوارهای خود را از دست داده است.