به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، جزایر سهگانه ایرانی ـ تنب بزرگ، تنب کوچک و بوموسی ـ تنها خاکی در دل خلیج فارس نیستند؛ آنها شناسنامه تاریخی و هویتی ملتیاند که هزاران سال در این پهنه زیسته است. وقتی کودکان امروز، وارثان فردای ایران، در کتابهای درسی یا رسانههای بینالمللی با ادعاهای بیپایه برخی همسایگان روبهرو میشوند، مسئلهای فراتر از ژئوپلیتیک شکل میگیرد: «حق کودکان ایران بر هویت ملی». دفاع از این جزایر، دفاع از آیندهای است که قرار است نسل فردا با هویتی روشن، امن و سربلند در آن زندگی کند.
جزایر سهگانه؛ پیوند تاریخ و حقوق بینالملل
از منظر تاریخی، اسناد متعددی از دوره صفویه تا قاجار و حتی دوران معاصر، حاکمیت ایران بر این جزایر را ثبت کردهاند. نقشههای رسمی دولتهای استعماری، گزارشهای وزارت خارجه بریتانیا و قراردادهای مرزی، همگی بهصراحت این جزایر را بخشی از ایران نشان میدهند. حتی یادداشت تفاهم ۱۹۷۱ میان ایران و شارجه ـ درست پیش از تشکیل امارات متحده عربی ـ تأییدکننده استمرار حضور و حاکمیت ایران است.
از منظر حقوق بینالملل نیز قاعده «اثر مؤثره» (effective control) یعنی حضور واقعی، اعمال قدرت و اداره مداوم سرزمینی، بهطور کامل ریخ و اهمیت این جزایر آشنا سازند تا نسل آینده خود حافظان هویت ملی باشند.
3. سیاستگذاری اجتماعی: نهادهای فرهنگی و مدنی باید مفهوم «حق کودکان بر هویت ملی» را به گفتمانی اجتماعی بدل کنند، تا پاسداری از تمامیت ارضی، به بخشی از زیست روزمره و وجدان جمعی تبدیل شود.
جزایر سهگانه، فقط خاک نیستند؛ آنها سندی زنده از تاریخ، هویت و حقانیت ایراناند. پاسداری از این جزایر بهمعنای پاسداری از آینده کودکان ایران است؛ کودکانی که باید در سرزمینی امن، با هویتی روشن و غروری ملی رشد کنند. هر خدشه به این جزایر، خدشهای به حق آنان برای داشتن آیندهای مطمئن است. امروز، بیش از هر زمان دیگر، باید از جزایر سهگانه بهعنوان «میراث نسلها» دفاع کنیم؛ میراثی که نهفقط برای ما، بلکه برای کودکان ایران و تاریخ این سرزمین امانتی گرانبهاست.