۳ مرداد ۱۴۰۵ – ۲۰:۲۰
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ماجرای همزمان مسدود شدن وبسایت عادل فردوسیپور و هجمههای سنگین علیه جواد موگویی پس از گفتوگوی جنجالیاش با عباس عراقچی، شبیه یک شوک رسانهای ناگهانی نیست؛ بلکه پردهبرداری تازه از یک زخم کهنه و عمیق است. این دو رویداد، فراتر از نامها، تقابل راستین میان «انحصار روایت» و «حق تکثر صداها» را به نمایش میگذارند. از یکسو عادل فردوسیپور به عنوان نماد رسانهای مستقل و پرمخاطب تحت فشار قرار میگیرد و از سوی دیگر، جواد موگویی به جرم عبور از مرزبندیهای سنتی و ایجاد بستری برای گفتوگو، آماج حمله میشود. هر دو حادثه از یک الگوی بنیادین و کاملا شناختهشده پیروی میکنند: اعمال فشار همهجانبه برای خاموش کردن هر صدایی که خارج از شابلونهای دیکته شده یک طیف سیاسی خاص طنینانداز میشود. این همان طیف انحصارطلبی است که اتفاقا این روزها بخشهای کلیدی و حساس نهادهای رسمی رسانهای از جمله صداوسیما را نیز در اختیار دارد و بهشدت از شنیده شدن هرگونه روایت متفاوت، مستقل یا خارج از کنترل خود نگران است.
روزنزبندیهای خودساخته قبیلهای و ایجاد فضای گفتوگو با چهرههای رسمی و دیپلماتیک از زوایای متفاوت و غیررسمی است. زمانی که یک فعال رسانهای، صرفنظر از خاستگاه فکریاش، تلاش میکند گفتوگو را جایگزین حذف و شفافسازی، پرسشگری و نقد را جایگزین تکفیر و اتهامزنی کند، بلافاصله از سوی جریانهای تندرو تحت شدیدترین فشارها و تخریبها قرار میگیرد. این واکنشهای هیستریک نشان میدهند که برای انحصارطلبان، اصل «گفتوگو» و ارایه یک «روایت واقعبینانه و چندبعدی» خط قرمز اصلی است. آنها رسانهای را میخواهند که تنها و تنها به عنوان بلندگو و توجیهگر تصمیمات و منویات آنها عمل کند، نه بستری برای تضارب آرا، انعکاس واقعیتهای پیچیده جامعه یا ایجاد فهم مشترک میان گروههای مختلف.