۱۴۰۵/۰۴/۲۰
به گزارش روزپلاس، ناترازی گاز طبیعی در ایران دیگر یک بحران فصلی نیست، بلکه به یک چالش ساختاری و مزمن تبدیل شده که هر زمستان، با قطع گاز صنایع، کاهش تولید و افت فشار در شبکه، تبعات خود را بر اقتصاد ملی تحمیل میکند. در این میان، یک ثروت عظیم اما مغفول، هر روز در میادین نفتی جنوب و غرب کشور در مشعلها میسوزد و به هدر میرود؛ گازهای همراه نفت. پرسش کلیدی این است که چرا باید صنایع کشور در سرما تعطیل شوند، در حالی که میلیاردها متر مکعب گاز در کنار چاههای نفت به آسمان فرستاده میشود؟
بر اساس آمارهای رسمی، ایران همواره در شمار سه کشور نخست جهان از نظر حجم گازسوزی در مشعلها یا همان فلرینگ قرار داشته است. این حجم عظیم گاز که سالانه معادل دهها میلیارد متر مکعب برآورد میشود، نهتنها یک منبع درآمد بالقوه و پشتوانهای برای امنیت انرژی کشور است، بلکه با سوزاندن آن، عملاً سرمایهای ملی بر باد میرود. نکته تأسفبار این است که این اتلاف درست زمانی رخ میدهد که صنایع بزرگ کشور، از فولاد و سیمان گرفته تا نیروگاهها و پتروشیمیها، به دلیل کمبود گاز مجبور به کاهش ظرفیت یا توقف کامل تولید میشوند.
البته حرکت به سمت جمعآوری گازهای همراه، در سالهای اخیر شتاب بیشتری گرفته و پروژههای متعددی در استانهای خوزستان، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد در حال اجرا است. ویژگی متمایز این پروژهها نسبت به طرحهای عظیم توسعه میادین گازی، مقیاس متوسط، پراکندگی جغرافیایی و نیاز به سرمایهگذاری هدفمند است. این ویژگیها باعث شده که با وجود تنگناهای مالی و تحریمها، امکان پیشرفت و بهرهبرداری از آنها در بازههای زمانی کوتاهتر فراهم باشد.