با تصمیم دولتمردان و تایید مجلس، جذب ۱۱ هزار معلم پرورشی جدید در سال تحصیلی جاری در دستور کار قرار خواهد گرفت.
به گزارش «تابناک»، این خبری است که قاسم احمدیلاشکی، معاون حقوقی و امور مجلس شورای اسلامی وزارت آموزش و پرورش اعلام کرده و یادآور شده که این موضوع در دستورکار این وزارتخانه قرار گرفته و به زودی فرآیند اجرایش اعلام خواهد شد؛ تصمیمی که به تاکید وی «به منظور تحقق منویات رهبری و توجه به پرورش نسل جوان انقلابی در کشور» گرفته شده است.
البته در ضرورت توجه به بخش «پرورش» در وزارت خانهای که دو ماموریت اساسی اش، آموزش و پرورش است تردیدی نیست، به ویژه آنکه میدانیم از جمله ایرادات وارد به این وزارت خانه از گذشته، کم توجهی به این حوزه و تمرکز بیش از حد به مقوله آموزش بوده است؛ یکی از انتقادات پر شمار به عملکرد وزارت خانهای که کسر بزرگی از جمعیت کشور با آن سر و کار دارند.
این در حالی است که وزارت آموزش و پرورش کشورمان به دلایل متعدد، با مشکلات ریز و درشتی دست به گریبان است که رفع آنها به شدت زمان بر و هزینه بر است؛ از فرسودگی مدارس و وجود مدارس کپری و کانکسی گرفته تا مسائلی مانند بی توجهی به استعدادهای دانش آموزان، شیوههای نامطلوب سنجش، عدم رعایت عدالت آموزشی و حتی ناتوانی در ارائه خدمت به همه جامعه هدف و بازماندن شماری از دانش آموزان از تحصیل.
مشکلات زیاالی که اگر بدانیم در مدارس با به کارگیری معلمان و مربیان پرورشی برای تدریس دروس مختلف به دانش آموزان مقاطع مختلف، میکوشند تا حدی رفعش نمایند، عمیقتر و بنیادیتر به نظر میرسد و این سوال را به دنبال دارد که آیا وزارت آموزش و پرورش و حتی کلی تر، دولت از این کمبود آشکار در مدارس بی خبر است؟
آیا قابل قبول است که وزارت آموزش و پرورش برای رفع مشکل کمبود معلم در مدارس، معلمان بازنشسته را به خدمت بگیرد و حتی از دانشجویان دانشگاه فرهنگیان برای تدریس بهره بگیرد و برخی کمبودها مانند معلم ورزش و معلم هنر را به کل از فهرست مسائل حل نشده کنار بگذارد و حتی تدابیر منظم و منسجمی برای برگزاری آزمون جذب معلمهای تازه و آموزش به پذیرفته شدگان در دستور کار نداشته باشد؟
امید است حال که مجلس و وزارت خانه در اقدامی لازم، ولی نه کافی توجهی به امر مغفول مانده پرورشی از خود نشان داده به فاجعه کمبود معلم و ارتقای کیفیت آنها هم بپردازد.