اقتصاد ۲۴- روز سهشنبه ۱۵ آبان ماه اولین بار یک خبرگزاری خبر خودکشی او را به صورت رسمی منتشر کرد. اداره آموزش و پرورش تهران با انتشار اطلاعیهای اعلام کرد: «آرزو پس از ترک مدرسه بر اثر سقوط از ارتفاع یک ساختمان مسکونی جان خود را از دست داد».
خبر خودکشی او خیلی زود به صدر اخبار آمد. هرکس که در فضاهای مجازی، مخاطبی داشت به تحلیل خودکشی این نوجوان مشغول شد. همه به دنبال علت بودند، اما علت را نه در محل وقوع حادثه و از طریق بررسی تمام ابعاد آن، بلکه در ذهن خود دنبال میکردند. عدهای مهاجر بودن او را علت درگیری با مدیر مدرسهاش میدانستند و برخی مشکلات خانوادگی را عامل خودکشی آرزو میپنداشتند. از این مسیر بود که مرگ یک نوجوان دستمایه فضاسازی علیه مردم ایران و برچسب نژادپرستی شد. اما چنین تلاشهای غیراخلاقی و غیرکارشناسانه نتیجهای جز مبهم ماندن علت خودکشی آرزوی نوجوان نداشت.
کاربران شبکههای اجتماعی همچنین با مقصر دانستن مدیر و معاون مدرسه، انگشت اتهام را به سمت ساختار آموزش و پرورش نشانه گرفتند و از تجربیات خود در سالهای دانشآموزی گفتند که چطور «به خاطر زیر ابرو برداشتن و تنگ کردن پاچه شلوار فرم تحقیر شدهاند.» فراز در همان روزهای اول انتشار خبر، در کوچه پسکوچههای شهرری دنبال مدرسه و خانه آرزو گشت تا داستان او را آنچنان که هست روایت کند.