روز چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت، ایران سلسله اقداماتی را برای پاسخ به نقض برجام از سوی آمریکا و ناتوانی اروپا در تضمین منافع برجامی ایران انجام داد. اقداماتی از قبیلِ تعلیق تعهد به رعایتِ محدویتهای «نگهداری ذخائر اورانیوم غنیشده» و «ذخائر آب سنگین». البته تهران به اروپا یک مهلت ۶۰ روزه نیز برای اجرای تعهدات برجامیاش داد؛ مهلتی که اگر به پایان برسد و اقدامی از سوی اروپا رخ ندهد، ایران گامهای بیشتری را برای از سرگیری فعالیتهای صلح آمیز هستهای خود برخواهد داشت.
این اقدامات تقابلی ایران اگر چه وفق بندهای ۲۶ و ۳۶ برجام بود، اما با اعتراض اروپاییها مواجه شد؛ بگونهای که اتحادیه اروپا در ادامه بدعهدیهای خود پس از خروج آمریکا از برجام، طی بیانیهای پذیرش هرگونه «ضربالاجل» از جانب ایران برای اجرای تعهدات بانکی و نفتی را نیز رد کرد.
فرانسه، محرک برجام ستیزی اتحادیه اروپا
در این میان، فرانسویها که در جریان مذاکرات منتهی به برجام، نقش پلیس بد را ایفا میکردند و بارها در روند مذاکرات با زیاده خواهیهای خود کارشکنی کردند و اتفاقا بیشترین سود را از پسابرجام بردند! اکنون نیز محرک اصلی اروپاییها برای برجام ستیزی هستند.