عصر ایران؛ مهرداد خدیر- آیین ادای احترام به رهبری شهید جمهوری اسلامی ایران که روز جمعه 12 تیر 1405 خورشیدی در مصلای تهران برگزار شد اگرچه آراسته و منظم بود اما جای خالی یک قاب رسمی در آن احساس شد و آن قابی متشکل از سه رییس جمهوری سابق و در قید حیات است: سید محمد خاتمی، محمود احمدینژاد و حسن روحانی و حتی شایسته بود در کنار آنان یادگاران دو رییس جمهوری سابق دیگر که در قید حیات نیستند نیز قرار داشتند: فرزند هاشمی رفسنجانی و همسر ابراهیم رییسی.
این تأکید مطلقا به خاطر اشخاص نیست و اگر هم بود این نویسنده بر نام دو تن تأکید داشت در حالی که میدانیم نسبتی هم میان احمدینژاد با خاتمی و روحانی برقرار نیست و چه بسا آن دو اکراه می داشتند از ایستادن در کنار احمدینژاد.
به این خاطر هم نیست که این سه را تافتۀ جدا بافته بدانیم تا بگویند خودشان می توانستند مانند شهروندان دیگر بیایند و چه بسا هم بوده باشند یا فردا در تشییع حاضر باشند بلکه به نشان تأکید برجمهوریت نظام اهمیت دارد و این که آیتالله خامنهای خود دو دوره رییس جمهوری بوده (از 1360 تا 1368) و این سه هم 24 سال با او کار کرده اند و مهمتر از این مجموع آرایی است که در انتخابات به نام آنها به صندوق ریخته شده است و ایشان در مقام رهبری احکام ریاست جمهوری آنان را امضا کرده بود ولو روحانیون ارشد برخی را اصلح ندانسته یا خود احیانا به رقیب آنان رأی داده بود.