یک نویسنده گفت: نحوه نقد ایشان به گونهای بود که حتی در زمان بیان ایراد نیز لحن، کاملاً صمیمی و همراه با احترام بوده است. نقد او همراه با تشویق و تکریم بود.
به گزارش خبرنگار مهر، در روزهایی که تهران زیر سایه یک وداع تاریخی، میزبان صدای پیوسته شعر شده است، «آخرین دیدار» دیگر فقط نام یک محفل ادبی نیست؛ به صحنهای تبدیل شده که در آن کلمه، خاطره و دلتنگی در هم تنیدهاند.
مصلی تهران این روزها شاهد رویدادی است که بیش از ۲۵۰ شاعر از سراسر کشور را گرد هم آورده؛ شاعرانی که در روزهای ۱۳ و ۱۴ تیر، بیوقفه شعر میخوانند تا وداعی جمعی با «رهبر شهید» را روایت کنند؛ وداعی که حوزه هنری آن را در امتداد تجربههای پیشین شعرخوانی در حسینیه امام خمینی(ره) و محافل ادبی سالهای اخیر برگزار کرده است، اخود نیز میگوید که سال گذشته در این محافل حضور داشته و امسال نیز دعوت شده بود، اما «دلش را نداشته» در محفلی حاضر شود که این بار بدون حضور میزبان برگزار میشود.
اکنون در حالی که «آخرین دیدار» در مصلی تهران تا شب چهاردهم تیرماه ادامه دارد و صدای شعر بدون وقفه جریان دارد، روایت حسین زحمتکش تنها یکی از دهها صدایی است که در این روزها، تجربه مواجهه با آن محافل را به حافظه جمعی شعر ایران اضافه میکند؛ حافظهای که میان احترام، استرس، صمیمیت و مهربانی، معنای تازهای از دیدار را ثبت کرده است.
زهرا اسكندری