در فرخنده سالروز ولادت باسعادت پیشوای هفتم (ع)، کوشیدهایم با استناد به متون روایی و تاریخی بزرگانی همچون سید بن طاووس، علامه مجلسی، عیاشی، ابناثیر، ابوالفرج اصفهانی و … به این پرسش بسیار مهم پاسخ دهیم که در سیره عملی آنحضرت، چه زمانی مدارا جایز نبود و امام (ع)، بدون مماشات، به مبارزات خود جنبه عینیتری میبخشید؟
به گزارش مجله خبری نگار/خراسان: معمولاً برداشت عمومی از سیره مبارزاتی امام موسی کاظم (ع) این است که آنحضرت، به دلیل اختناق حاکم بر جامعه اسلامی، به ویژه در عصر هارون عباسی، به اصل راهبردی تقیه توجه بیشتری داشت و میکوشید با رویکرد توام با مدارا، فضا را برای نشر معارف اسلامی و آشنا کردن مردم با مفهوم امامت و ولایت آماده کند. این برداشت، البته برداشت اشتباهی نیست، اما قدر مسلّم آن است که نمیتواند حق مطلب را درباره سیره مبارزاتی امام کاظم (ع) ادا کند.