۱۴۰۴/۰۹/۲۸
به گزارش روزپلاس، عباس سلیمینمین، مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران در یادداشتی نوشت: برگزاری نخستین دوره جایزه جهانی امام خمینی(ره) را میتوان اقدامی مفید و سنجیده در مسیر دستیابی به زبانی مشترک با علاقهمندان به راه و اندیشه این اسوه معاصر در سراسر جهان ارزیابی کرد. اینکه پیوندخوردگان با اندیشه امام، چگونه و تا چه اندازه از افکار او تأثیر پذیرفتهاند، بحثی ثانویه است؛ چراکه اندیشه، مرز نمیشناسد و علیرغم همه غرضورزیهای آنان که از آگاهی ملتها هراس دارند، راه خود را به سوی مشتاقانش میگشاید.
امام این دیار، از همان آغاز دعوت به خودباوری و بازگشت به خویشتن، واجد ظرفیتی بود که برای صاحبان نظر روشن میساخت اندیشه او محدود به یک جغرافیا نیست و قابلیت الهامبخشی به دیگر جوامع بشری را نیز داراست. با این همه، ویژگی بارز و ممتاز امام آن بود که به آرمانهای متعالیای که دیگران را به آن فرا میخواند، خود بیهیچ شائبهای پایبند و عامل بود؛ به بیان دیگر، تجسم عینی همان دعوتی بود که مطرح میکرد. از همینرو، نگاه او به سعادت مردم، نگاهی عاشقانه و از سر صداقت بود. اگر مردم را به شأن و جایگاه انسانیشان متوجه میساخت، خود بیش از همگان پاسدار این شأن بود.
اعتماد مردم به امام، نه حاصل دلزدگی صرف از بازار مکّاران مدعیِ بشردوستی، بلکه نتیجه درک همین صداقت و عشق ورزی بود؛ احساسی که ملت طی دههها تلاش صادقانه، پرمخاطره و فداکارانه امام، آن را با تمام وجود لمس کرده بود. با این حال، امروز رسانههای وابسته به زیادهخواهان جهانی ـ که گسترش آگاهی را در تعارض با منافع خود میبینند ـ میکوشند این ویژگی ممتاز امام را کتمان کنند و او را در ردیف مدعیان اصلاحِ بیعمل قرار دهند؛ مدعیانی که تاریخ بشر نمونههای فراوانی از آنان را به خود دیده است.