به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، دکتر خوان کول، استاد تاریخ دانشگاه شیکاگو در مقالهای به بررسی جامعهشناختی جامعه بهائی آمریکا پس از انحلال محفل محلی لسآنجلس توسط محفل ملی آمریکا در سال ۱۹۸۶ پرداخته است.
اینمقاله پاسخی به انتقاداتی است که بهائیان محافظهکار به تحلیل اولیه او از این بحران وارد کرده بودند. کول با تکیه بر اسناد معتبر (شامل مصاحبهها و متن کامل سخنرانیهای مقامات بهائی) و تجربه شخصی خود بهعنوان یک بهائی روشنفکر در آن دوران، تحلیلی انتقادی از ساختار قدرت، فرهنگ سیاسی، و شکافهای ایدئولوژیک در جامعه بهائی آمریکا ارائه میدهد.
در ادامه مروری بر چکیده اینمقاله داریم؛
فرهنگ، آرمان و واقعیت در جامعه بهائی
فرهنگ بهائی یک فرهنگ اتوپیایی است که در آن، جامعه و بهویژه تشکیلات بهائی، کامل و بیعیب و جایگزینی مقدس برای نظامهای سیاسی فاسدکنونی جهان تلقی میشود. این دیدگاه آرمانی باعث ایجاد یک فرهنگ سیاسی فرقه گرا،بسته و غیرشفاف شده است.
ویژگیهای این فرهنگ عبارتند از:
• کنترل شدید اطلاعات: هیئت حاکمه بهائی تلاش میکند تا اطلاعات خارج از کانالهای رسمی منتشر نشود. بهائیان تشویق میشوند با احتیاط دهای گسترده از آنها در نشریات رسمی بهائی، عملاً به معنای تأثیرگذاری تشکیلات بر نتایج انتخابات است.
او همچنین به انتصاب یک “شورای ۱۹ نفره” توسط محفل ملی برای انتخاب مجدد محفل لسآنجلس اشاره میکند و این کار را چیزی شبیه به انتصاب مستقیم یک محفل میداند.
مسائل مالی
کول به شکل تلویحی به عدم شفافیت مالی در تشکیلات اشاره میکند و میگوید که دریافتی بالا و مزایای جانبی مقامات بلندپایه تشکیلات بهائی، مانند هندرسن، از دید عموم بهائیان پنهان نگه داشته میشود. این امر باعث میگردد منافع مالی رهبران با حفظ جریان تبرعات گره بخورد و این موضوع میتواند بر تصمیمگیریهای آنها تأثیر بگذارد.
کول در نهایت نتیجه میگیرد کاهش شدید حضور بهائیان در جلسات با اعضای محفل ملی پس از این بحران، نشاندهنده بیاعتمادی عمیق جامعه محلی به رهبری ملی است.