به گزارش خبرگزاری آنا، از همان نخستین ساعات آغاز آیینهای وداع، ایران در سوگی سترگ و فراگیر فرو رفت؛ سوگی که تنها از فقدان یک چهره برجسته سیاسی و انقلابی حکایت نداشت، بلکه اندوهِ وداع با رهبری را در خود نهفته بود که نام، منش و مسیرش با ایثار، شجاعت، مردمیبودن، پایداری در برابر دشمن و دفاع از عزت امت اسلامی گره خورده بود. در این میان، آنچه در صحنه دیده شد، صرفاً برگزاری سلسلهای از مراسم رسمی نبود؛ بلکه تجلی آشکار پیوند عمیق یک ملت با رهبری بود که سالهای عمر خود را در میدان مجاهدت، خدمت، هدایت و صیانت از آرمانها سپری کرد و در نهایت، جان خود را نیز در همان مسیر فدا ساخت.
در تهران، نخستین صحنههای این وداع تاریخی، تصویری روشن از عمق تأثر عمومی و در عین حال، صلابت اجتماعی ملت ایران را به نمایش گذاشت. جمعیتهای گستردهای که با نظم، آگاهی و حضوری مسئولانه در آیینهای وداع شرکت کردند، نشان دادند که این بدرقه، تنها یک کنش احساسی زودگذر نیست، بلکه پاسخی از سر شناخت، وفاداری و ادای دین به شخصیتی است که در ذهن و ضمیر عمومی، نماد ایستادگی در روزهای دشوار و پناه مردم در بزنگاههای حساس به شمار میرفت. امتداد این حضور در قم و جمکران، به این وداع ابعادی عمیقتر بخشید و آن را در لایههای اعتقادی و هویتی جامعه ایرانی تثبیت کرد؛ جایی که سوگ، تنها یک احساس فردی نبود، بلکه به تجربهای جمعی از فقدان و تعلق تبدیل شد.
