چر اصرار داریم، حتی شهدای حماسه هشت سال دفاع مقدس را برای افراد معدودی حصار بکشیم؟ شهدا هم متعلق به تمام مردم ایران هستند و آنها به شدت موجب افتخار و بالیدن برای همه هستند. بزرگان فرهنگ در جامعه، باید این حصار را بشکنند. باقی مانده های جنگ (از جمله جانبازان عزیز) باید تکریم شوند؛ تکریم آنها به دادن کارت جانبازی و تلویزیون و یخچال نیست.
وحید نوروزی در یادداشتی، با نگاهی متفاوت به حماسه آزادسازی خرمشهر پرداخته است.
به گزارش خبرنگار «تابناک» اجتماعی، وی در وبلاگش چنین آورده است:
دو سال پیش در کنکور مقطع MPH رشته مدیریت سلامت شهری در دانشگاه علوم پزشکی ایران پذیرفته شدم که البته بعدها به دلیل حجم بالای کاری، عملا بیشتر از دو ماه امکان حضور در کلاس را نداشتم و بناچار انصراف دادم.
یکی از پرسش های مصاحبه حضوری اساتید برای پذیرفتن من در این دانشگاه بسیار جالب بود؛
یکی از اساتید به یکباره پرسید: نقش برج میلاد در ارتقای سلامت شهری چیست؟ پرسش را بلافاصله باید پاسخ می دادم. آن رک کوچه و خیابان هر روز و هر دقیقه افتخار کنند که یک رزمنده قدیم و یا یک جانباز جنگ در میان آنها زندگی می کند.
وای بر ما اگر جانبازان حماسه خونین شهرها دلشان از ما برنجد!
وای بر ما که اگر قلبشان را بشکنیم و منت بر سرشان بگذاریم که فلان امتیاز مادی را به شما داده ایم!
وای بر ما که اگر جامعه را به سمت افتخار و بالیدن به تمام آنهایی که جان خود را بر کف دست گذاشتند و مشتاقانه به آغوش مرگ رفتند تا ما بمانیم به آنها افتخار کنیم سوق ندهیم!
حماسه سازان باید بزرگ باشند، حماسه سازان باید عزیز باشند، حماسه سازان باید خود عشق باشند، حماسه سازان باید شمعی باشند که تمام مردم کشور همانند پروانه از صبح تا شام و از شام تا صبح دور آنها بگردند و از اینکه کنار بزرگانی نفس می کشند که بزرگی، کوچکترین خصلت آنهاست، به خود ببالند.
یا حق